چوپان و گرگ
پیرمرد نشسته است. چوب دستی اش را، که کمکش بوده است برای رسیدن به بالای کوه، زیر چانه اش گذاشته است. دشت ها و کوه ها را می نگرد. یاد روزی که خود چوپان بوده است. یاد هی هی و نوای نی. حالا به مقامی رسیده است.
شکر می کند. در خلوت با خدا حرف می زند. خوشحال است که هنوز از چوپانی و عالمش دور نشده است. به خدا می گوید که کمک کن تا کمک کنم. به هر که حقی دارد.
ناگاه فریادی پیرمرد را به خود می آورد. یک نفر به سختی و با عجله از کوه بالا می آید. پیرمرد بلند می شود. هراسان منتظر است. نکند برای کسی اتفاقی افتاده باشد!
مرد می رسد. یکی از چوپانان پیرمرد است. رنگ پریده و ملتمس. نرسیده فریادش را بلندتر می کند:
گرگ، گرگ، گرگ به گله زد...
همه گوسفندان را درید...
پیرمرد نفس راحتی می کشد. باز می نشیند. چوپان رسیده است. پیرمرد به چهره ی خسته و ناراحت چوپان لبخند می زند. سپس نگاهی به آسمان می اندازد. زیر لب چیزی می گوید. انگار راضی شده است. انگار خدا جوابش را داده است.
به چوپان نگاه می کند و در اوج آرامش می گوید:
هر موجودی حقی دارد. او هم باید چیزی برای خودش و خانواده اش بیابد. روزی گرگ در مال ما بوده است. بگذار هر چه می خواهد ببرد. خدا داده است. خدا هم می تواند بگیرد.
چوپان بهت زده بازمی گردد و یک سوال برایش بی پاسخ می ماند:
چرا گوسفندان کسی که همیشه گله هایش مورد هجوم گرگ واقع می شود و دست به کشتن گرگ ها نمیزند از همه بیشتر است؟؟؟؟
پی نوشت:
این منش برخی از دامداران و چوپانان کشور ماست و این داستان برگرفته از روایت واقعی یکی از دامداران شهرستان دهاقان استان اصفهان است. یکی از دامداران روستای اعطاآباد.
و جالب این است که این دامدار یکی از پرتعدادترین جمعیت های گوسفند را داشته است و در یک خانواده ی حج رفته زندگی می کرده است.
درست است که این داستان متعلق به یک قرن پیش است اما امروزه هم هستند مردمانی در کشور ما که تلفات گرگ به دام هایشان را به عنوان ذکات با روی گشاده پرداخت می کنند.
اگرچه اندک شده اند...
شاید برای عده ای این فکر پیش بیاید که افرادی چنین کاری می کنند که دامداران بزرگ و ثروتمندی هستند و زیاد خسارت نمی بینند.
اما باید یادمان باشد باید بخشنده بود تا خدا ببخشد.
کسی نیک بیند به هر دو سرای
که نیکی رساند به خلق خدای
